Analiza Charakteryzujące się skomplikowaną strukturą i misterną dekoracją detali dzieło należało do najważniejszych pod względem rangi relikwiarzy stanowiących wyposażenie katedry bazylejskiej. O tym prestiżu poświadcza użycie dużej ilości czystego złota, kameryzacja oraz mieszczące się tu relikwie. Inwentarz skarbca katedralnego z roku 1477 wspomina o dziele: In qua habentur reliquie de Sancta Cruce et de Sagnome miraculoso. Zarówno Drzewo Krzyża oraz Krew Pańska należały do relikwii pierwszorzędnych.
Zagadkowa i skomplikowana jest pierwotna historia relikwiarza, ze względu na wyrywkowe i sprzeczne ze sobą źródła. Wiadomo że dnia 6 kwietnia 1480 roku za sumę 280 guldenów relikwiarz nabyła bazylejska kapituła katedralna. Tarcze herbowe wraz z inskrypcjami HALWIL wskazują, iż wcześniej relikwiarz posiadał najprawdopodobniej Rudolf V von Hallwyl (1405-1473). W 1436 roku poślubił Ursulę von Laufen należała do bogatego do arystokratycznego rodu. Następnie rezydowali razem w Engelhofie który należał wcześniej do pierwszego małżonka Ursuli. W 1465 roku Rudolf V otrzymał z rąk cesarza Fryderyka III Habsburga przywilej panowania nad kantonem Argowia. Z dworem Halwila utrzymywali relacje m.in. biskupi bazylejscy Friedrich ze Rhin, Arnold von Rotberg oraz Johann von Venningen.