Obecność drugiej identycznej tarczy na relikwiarzu ma wedle badaczy związek z Thüringiem III von Halwilem - kuzynem Rudolfa V. Z Halwilami związany jest również inny zabytek ze skarbca katedry bazylejskiej i również przechowywany w Basel Historisches Museum - srebrna monstrancja o bogatej dekoracji architektonicznej w konwencji flamboyant, ozdobiona figurkami świętych Henryka i Kunegundy. Na stopie widnieje tarcza herbowa podobna do tarcz zdobiących relikwiarz, lecz pozbawiona jest inskrypcji.
Od strony formy relikwiarz jest cennym przykładem mikroarchitektury. Przez to pojęcie rozumie się zastosowanie w sztukach plastycznych (w tym złotnictwie) repertuaru form występujących w dziełach budownictwa. Dekoracja maswerkowa poświadcza znajomość stylu płomienistego natomiast pełnoplastyczne figury stanowią wedle badaczy recepcję aktualnych prądów w rzeźbie (Mikołaj z Lejdy) malarstwie (Rogier van der Weyden) i grafice (m.in. Mistrz E.S. i Martin Schongauer). Wymienieni artyści tworzyli swe dzieła w duchu późnogotyckiego naturalizmu.
Drewniany postument stanowił integralny element relikwiarza. Wykonał go Mathias Frischmut działający przy rozbudowie katedry bazylejskiej w latach 1470-1479.