Monaster Trójcy Świętej Antoniego DymskiegoPierwszy człon nazwy klasztoru wskazuje jego wezwanie, drugi odnosi się do osoby założyciela. – prawosławny męski klasztor w rejonie tichwińskim obwodu leningradzkiego, w jurysdykcji eparchii tichwińskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.
Historia Źródłem dla wczesnych dziejów monasteru są dwie redakcje żywota mnicha Antoniego Dymskiego, założyciela wspólnoty, pochodzące odpowiednio z końca XVII w. i z przełomu XVIII i XIX w. Sytuują one powstanie klasztoru ok. 1243. Według nowszej redakcji żywota klasztor przetrwał do najazdu tatarskiego w 1409. Po tej dacie został restytuowany i odnowiony. Również według tego źródła ponownie zniszczyli go w 1611 Szwedzi. Środki na odbudowę klasztoru według tej wersji przekazał car Michał, zaś nową wspólnotę utworzyli mnisi z monasteru Wałaam, który również został zniszczony przez Szwedów. Wersję tę I. Mordwinow uważa za mało wiarygodną, gdyż nie potwierdzają jej żadne inne źródła. Jego zdaniem opowieść o dwukrotnym niszczeniu i odbudowie monasteru ma charakter legendy. Z pewnością natomiast monaster spłonął w 1687 i po tej dacie został odbudowany. Odnowiona wspólnota nie była samodzielnym klasztorem, lecz placówką filialną soboru Mądrości Bożej w Nowogrodzie.