W 1764, gdy Katarzyna II przeprowadziła sekularyzację majątków cerkiewnych (utrzymanie świątyń, w ściśle określonej liczbie, przejęło państwo), monasterowi odebrano 120 dziesięcin ziemi ze 111 chłopami, a wspólnotę zamkniętoD. Koczetow, Antonijew Dymskij mużskij monastyr' , „Prawosławnaja Encikłopiedija”, t. II, Moskwa 2001, s. 594-595..
Monaster został ponownie otwarty w 1794 przez metropolitę petersburskiego i nowogrodzkiego Gabriela, na wniosek przełożonego monasteru Zaśnięcia Matki Bożej w Tichwinie. Z niego też sprowadzono do wspólnoty pierwszych 30 mnichów. Monaster otrzymał status klasztoru III klasy. W końcu XIX w. kompleks monasterski tworzyły XVIII-wieczna cerkiew Narodzenia św. Jana Chrzciciela, sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej z bocznymi ołtarzami św. Mikołaja i św. Antoniego Wielkiego z XVII w., przebudowany w XIX w., budynek mieszkalny dla mnichów z 1840, budynek z pomieszczeniami dla pielgrzymów z 1849, refektarz i pokoje przełożonego z 1846 oraz zabudowania gospodarcze zbudowane w 1850. Szczególną czcią w monasterze otaczano kopię Kazańskiej Ikony Matki Bożej oraz relikwie założyciela monasteru, m.in. metalową czapkę, którą zakładał na głowę.