Zasady turnieju określa kodeks – pierwszy spisany był w 1833 roku, promujący fair play. W turnieju mogą brać udział jedynie członkowie Stowarzyszenia Rycerzy Alka, niekarani, urodzeni i mieszkający w Sinj lub regionie, których rodzice również pochodzą z regionu. Alkarzy jadą w pełnym galopie (przynajmniej 45 km/h), nie wstając z siodła i trzymając stopy cały czas w strzemionach. Liczba uczestników to minimum 11, a maksimum 17 alkarów.
Obręcze wykonane są z kutego żelaza, a w środku większej (o średnicy 131,7 mm) znajduje się mniejsza (o średnicy 35,1 mm) podtrzymywana przez trzy pręty biegnące od obręczy zewnętrznej i dzielące pole pomiędzy obręczami na trzy równe części. Obręcze i pręty mają grubość 6,6 mm. Trafienie w mniejszą obręcz „srida” daje trzy punkty, w górne pole – dwa, a w jedno z dwóch dolnych pól – jeden punkt. Obręcze umieszczane są tak, by mniejsza obręcz wewnętrzna znajdowała się na wysokości 332 cm nad ziemią.