Turniej otwiera uroczysty pochód prowadzony przez „arambašę” – komendanta drużyny alkarów, za którym podążają: mężczyźni niosący buzdygany, mężczyzna niosący turecką tarczę – trofeum w turnieju – oraz dwóch kawalerów prowadzących konia „edek” ubranego w uprząż, która, według legendy, należała do paszy Mehmeda Čelica – dowódcy wojsk tureckich oblegających Sinj w 1715 roku. Za nimi, w dwóch kolumnach, jadą na koniach alkarzy ubrani w historyczne mundury z okresu XVIII wieku. Na głowach mają czapy z futra kun („kalpaki”) ozdobione piórami czapli lub żurawia. Alkarzy noszą ciemnogranatowe spodnie ze srebrnymi lampasami, jedwabne pasy, białe koszule, haftowane kamizelki i ciemnogranatowe rypsowe dolmany zdobione srebrnymi haftami. Uzbrojeni są w drewniane lance z żelaznym grotem o długości ok. 20 cm oraz szable.
Zwycięzca („slavodobitink”) to ten uczestnik, który podczas trzech rund zbierze największą ilość punktów za trafienia w obręcz. Jeśli dwóch lub więcej uczestników turnieju zdobyło jednakową liczbę punktów, to organizowane są dogrywki („pripetavanje” lub też „foranje”) złożone z