Tratwy, spławiane z karpackich lasów Dunajcem lub Sanem czasem płynęły aż do samego Gdańska. Spławy drzewa składają się z 6, 8 lub 10 pni okrągłych, po 4 siągi długich, powiązanych z sobą, opatrzonych rudlem, a ładownych nadto jeszcze deskami, gątami, łatami i winem węgierskiem – notował W. Pol.
O ile w środkowym i dolnym biegu Wisła niosła zwykle tyle wody, że spław i żegluga prowadzone były przez cały rok, o tyle w górnym biegu możliwość ich prowadzenia zależała od odpowiedniego stanu wody. W. Pol podawał: Spław i żegluga odbywa się Wisłą na średniej wodzie około św. Jana, Jakuba, a niekiedy około św. Michała większemi statkami, mniejszemi nie ustaje od lodu do lodu (...). Przy pomyślnej pogodzie i dobrym wietrze odbywają statki dziennie 8-9 mil z wodą, pod wodę nie więcej nad mil trzy. Dróg nadbrzeżnych nie ma ponad Wisłą, dlatego ciągną się statki ludźmi, końmi halując, najczęściej trzy konie ciągną galar pod wodę.
Poza głównymi artykułami, jakimi były zboże oraz drewno, spławiano Wisłą także sól, węgiel kamienny, cynk, ołów, wapno, gips, naczynia garncarskie.