W 1854 został wprowadzony urzędowy język niemiecki.
Utworzenie w 1867 Austro-Węgier doprowadziło do odnowienia unii chorwacko-węgierskiej w 1868. Chorwacja otrzymała autonomię. Chorwacji podlegały sądownictwo, oświata, religia. Przywrócony został urzędowy język chorwacki sprawy gospodarcze i wojskowe pozostawały w gestii sejmu i rządu węgierskiego. w 1881 do Chorwacji powróciło Pogranicze Wojskowe. Zawarta w 1868 ugoda spowodowała w Chorwacji z powszechne niezadowolenie. W 1871 doszło do próby wywołania powstania przez Eugena Kvaternika pod hasłem niepodległości.
W 1904 bracia Antun i Stjepan Radic założyli w Chorwacji Radykalną Partię Chłopską krytykującą unię z Węgrami. Utrzymujące się tendencje madziaryzacyjne wobec mniejszości słowiańskiej w koronie węgierskiej zaowocowały powstaniem w 1905 parlamentarnej Koalicji Chorwacko-Serbskiej. Koalicja ułatwiała szerzenie się w Chorwacji jugosłowiańskiej idei utworzenia niezależnego państwa skupiającego Słowian południowych. Wybuch I wojny światowej spowodował utworzenie przez zwolenników utworzenia Jugosławii w 1914 Komitetu Jugosłowiańskiego. W sierpniu 1917 Komitet Jugosłowiański i rząd serbski podpisali na wyspie Korfu wspólną deklarację dotyczącą zjednoczenia wszystkich Słowian południowych w granicach jednego królestwa.