W społeczeństwie chorwackim silne pozostawały dążenia do stworzenia własnego państwa, były one bezwzględnie zwalczane przez władze komunistyczne Jugosławii. W 1974 jugosłowiańska konstytucja przyznała Chorwacji pewną autonomię. Na przełomie 1989 i 1990 na skutek kryzysu i załamania się systemu komunistycznego w Jugosławii, w 1990 przeprowadzone zostały demokratyczne wybory parlamentarne. Zwycięską partią została Chorwacka Wspólnota Demokratyczna, opowiadająca się za niepodległością kraju. 22 grudnia 1990 została uchwalona konstytucja.
Niepodległa Republika Chorwacji
25 czerwca 1991 Chorwacja ogłosiła niepodległość. Wydarzenie to spowodowało sprzeciw Serbów zamieszkujących Slawonię i Krajinie. Serbowie ogłosili secesję od Chorwacji. W lipcu 1991 doszło do serbskiego powstania, które zostało wsparte przez armię federalną. Podczas wojny Chorwacja zyskała uznanie międzynarodowe i 22 maja 1992 została członkiem ONZ. W 1995 Chorwaci na skutek działań wojennych odzyskali zachodnią Slawonię i Krajinę. W 1998 pod międzynarodową kontrolą miało miejsce pokojowe przejęcie wschodniej Slawonii. Po śmierci prezydenta Franjo Tuđmana (1991–1999), urząd objął Stjepan Mesić. W 2000 przebudowie uległa scena polityczna Chorwacji, główną siłą zostali socjaldemokraci. Premierem został Ivica Račan.