Zarówno miejscowym i działających w różnych ośrodkach Rzeszy (głównie Saksonii i Nadrenii, z Kolonią na czele) złotnikom zlecano wykonywanie bogato zdobionych relikwiarzy.
XV-XIX w. Inwentarz z 1482 roku wspomina o 140 dziełach. W 1545 r. kilka dzieł katedra ofiarowała brunszwickiemu klasztorowi Świętego Cyriaka. W 1574 roku źródła wspominają o kradzieży około 20 dzieł, głównie monstrancji, po których odtąd ślad zaginął. W 1658 Skarb trafił do dóbr księcia Antoniego Ulryka. W 1671 roku, za sprawą Jana Fryderyka, księcia brunszwicko-lüneburskiego trafił do kaplicy pałacowej w Hanowerze, tam znajdował się do roku 1803. Podczas wojen napoleońskich po zajęciu Hanoweru przez wojska angielskie, Skarb trafił na Wyspy. Niebawem wrócił do pierwotnego miejsca. Jerzy V powołał w 1861 roku „Königliches Welfenmuseum”, które otwarto rok później. Po aneksji Królestwa Hanoweru do Królestwa Pruskiego w 1866 roku, Jerzy V wywiózł Skarb do Wiednia. Był eksponowany w tamtejszym Muzeum Sztuki i Przemysłu (Museum für Kunst und Industrie). W roku 1891 pod redakcją austriackiego historyka sztuki Wilhelma Antona Neumanna OCist ukazał się katalog dzieł Skarbu.