XX-XXI w. W 1929 Ernest August III Hanowerski, spadkobierca Welfów, podjął decyzję spieniężenia skarbca. 82 zabytki trafiły do konsorcjum we Frankfurcie nad Menem, przejęli go żydowscy handlarze dziełami sztuki: Saemy Rosenberg, Isaak Rosenbaum, Julius Falk, Arthur Goldschmidt i Zacharias Hackenbroch. Sprzedaż miała miejsce 5 października 1929, zabytki kosztowały kupców 7,5 milionów marek niemieckich. Po wystawach w Berlinie i Frankfurcie trafiły do Stanów Zjednoczonych, na przełomie 1930-1931 miała miejsce czasowa wystawa w Cleveland. Dziewięć zabytków nabyło miejscowe Cleveland Museum of Art, pojedyncze sakralia trafiły do innych muzeów w USA oraz prywatnych kolekcjonerów.
W 1934 roku 42 zabytki, które były w rękach żydowskich handlarzy z Frankfurtu, zostało zakupionych za 4.25 milionów marek niemieckich przez przedstawicieli III Rzeszy, mających statut władcy pruskiego. Za pomocą Dresdner Bank i za pośrednictwem Wilhelma Stuckarta trafiły do Hermanna Göringa, ówczesnego premiera Prus, ten przekazał Skarb Berlińskim Muzeom Państwowym.