W 1907 roku przejęła rodzinny majątek pod Rzeżycą w Inflantach, który prowadziła samodzielnie, stosując najnowsze naukowe metody pracy na roli. Po rewolucji październikowej organizowała wraz z okolicznym polskim ziemiaństwem Polską Macierz Szkolną, która prowadziła polskie szkoły w powiecie rzeżyckim i została jej pierwszym prezesem. Udzielała się także w inflanckiej Radzie Polskiej, a po powstaniu państwa łotewskiego podjęła pracę w Komisji Oświatowej Ziemstwa Rzeżyckiego, jako przedstawicielka mniejszości polskiej.
W 1922 roku współtworzyła struktury Związku Polaków w Łotwie i została pierwszym prezesem tej organizacji, a w 1925 roku z jej ramienia została polską delegatką na I Międzynarodowy Kongres Mniejszości Narodowych w Genewie. W latach 1925−1927 była dyrektorem państwowej polskiej szkoły średniej w Rzeżycy, działalność tę prowadziła równolegle do innych działalności społecznych.
Po reformie rolnej z 1927 roku i parcelacji jej majątku, wyemigrowała do Krakowa i pracowała tam jako taksatorka recept przy Okręgowym Związku Kas Chorych.