Od lat 70. głównym obszarem jego badań analitycznych stała się teoria dyrektyw i norm. Najpełniejszy wykład przedstawił w monografii Z teorii dyrektyw i norm z 1974, a następnie w rozbudowanej wersji niemieckiej Theorie der Direktiven und der Normen, wydanej przez Springer w 1986.
Badał strukturę wypowiedzi dyrektywalnych, różnice między normami i innymi dyrektywami, pojęcie znaczenia dyrektywnego, problem istnienia norm oraz semiotyczne i pragmatyczne aspekty dyskursu normatywnego. W swoich analizach wykorzystywał dorobek filozofii języka, w tym teorię performatywów i aktów mowy J.L. Austina, oraz problematykę logiki deontycznej. Wspólnie z Janem Woleńskim analizował także m.in. możliwość aksjomatyzacji prawa oraz związki systemów normatywnych, pojęcia dozwolenia i logiki deontycznej.
Charakterystyczną cechą jego podejścia analitycznego było odrzucenie jego skrajnie redukcjonistycznej wersji. Analiza języka stanowiła dla niego podstawowe narzędzie teorii prawa, lecz nie wyczerpywała badań nad prawem jako zjawiskiem społecznym i instytucjonalnym.