Abaka-chan albo mong. Abaga (ur. 1234 w Mongolii, zm. 1 kwietnia 1282) – władca z dynastii Ilchanidów, panujący w latach 1265–1282.
Rodzina Był synem Hulagu-chana i Dokuz-chatun. Początkowo sprawował godność namiestnika w Turkiestanie. Formalnie objął tron ilchana dopiero w czerwcu 1265, cztery miesiące po śmierci swego ojca. Zawdzięczał to wsparciu matki Dokuz-chatun, która zmarła w lecie tego samego roku. W początkach panowania Abaka żył stale w obawie przed swymi kuzynami ze Złotej Ordy, którzy wiosną następnego roku wtargnęli na jego terytorium (lato 1266). Abaga, podobnie jak jego ojciec Hulagu-chan, był eklektycznym szamanistą, ale do chrześcijaństwa odnosił się ze szczerą sympatią. Jego żoną została córka Michała VIII Paleologa – Maria Paleologini (Despina Chatun). Pierwotnie jej mężem miał zostać Hulagu-chan. Bizantyńska księżniczka przybyła do Persji jednak dopiero w chwili przejęcia władzy przez Abakę. Małżeństwo doprowadziło do sojuszu Bizancjum z państwem Mongołów w Persji.