W okresie międzywojennym był podstawowym nabojem karabinowym między innymi Wojska Polskiego. Produkowano go również w Wielkiej Brytanii, gdzie wykorzystywany był w karabinach maszynowych Besa, stanowiących uzbrojenie pojazdów opancerzonych (mimo iż podstawowym nabojem armii brytyjskiej był wtedy .303 British).
Po II wojnie światowej stopniowo tracił na znaczeniu jako nabój wojskowy. Obecnie amunicja ta jest nadal produkowana, głównie do strzelań sportowych, oraz jako amunicja myśliwska. Podobna amunicja wykorzystywana do polowań to:
Nazewnictwo
Zgodnie z nazewnictwem niemieckim, nabój ten był określany jako Infanteriepatrone 7,9 mm (nabój piechoty) lub 7,9 mm – Militärpatrone (nabój wojskowy) lub Mauser – Standardmunition 7,92 × 57 (standardowa amunicja Mausera). W krajach anglosaskich znany jest do dziś jako 8 mm Mauser. Różnica w określeniu kalibru wynika ze sposobu pomiaru średnicy przewodu lufy. 8 mm to średnica wraz z głębokością bruzd gwintowania. Obecne oznaczenie europejskie to 7,92 × 57 mm IS lub 7,92 × 57 mm JS. Różnica w nazewnictwie europejskim wynika z tego, że w 1905, gdy wprowadzono tę amunicję do uzbrojenia Armii Cesarstwa Niemieckiego, oznaczono ją skrótem 7,92 × 57 IS od Infanterie, Spitz (ostrołukowy nabój piechoty).