Triarchia Negroponte – feudalne państwo istniejące na Eubei (włoski: Negroponte), powstałe po podziale ziem Cesarstwa Bizantyjskiego przez siły IV wyprawy krzyżowej (Partitio terrarum imperii Romaniae). Nazwa wywodzi się od podziału ziem na wyspie na trzy baronie (terzieri), którego dokonały spokrewnione ze sobą rody, wywodzące się z Lombardii. Wyspa szybko znalazła się w weneckiej strefie wpływów i około 1390 roku, stała się regularną kolonią Republiki jako Królestwo Negroponte (Regno di Negroponte).
Historia Powstanie Na mocy traktatu rozbiorowego, zawartego przez uczestników IV wyprawy krzyżowej i Wenecjan, Eubea została przyznana Wenecjanom, którzy następnie odsprzedali prawa do niej Bonifacemu z Montferratu w zamian za zrzeczenie się przez niego praw do KretyMiller William, The Latins in the Levant, a History of Frankish Greece (1204–1566), E.P. Dutton and Company, 1908, s. 29. Pierwszym łacinnikiem który objął władzę na wyspie był Jakub z Avesnes, który wylądował tu ze swoimi oddziałami w czasie wyprawy Bonifacego na PeloponezMiller William, The Latins in the Levant, a History of Frankish Greece (1204–1566), E.P. Dutton and Company, 1908, s.45. Jakub zajął Chalkis i ogłosił Bonifacego panem wyspy a markiz Montferratu nadał mu ją we władanie.