Po bardzo krótkim pobycie na wyspie, Jakub powrócił na Peloponez, gdzie zmarł w 1205 roku. Zapisał on wyspę templariuszom ale Bonifacy miał inne plany. Po śmierci Jakuba Eubea została podzielona między Ravano dalle Carceri, Gilberto dalle Carceri i Pecoraro da Mercanuovo, rycerzy z Werony. Każdy z nich otrzymał baronię ("triarchię")- północna z Orei jako głównym miastem, południowa z ośrodkiem w Karistos i środkowa z ośrodkiem w Chalkis. Chalkis nie należało jednak do barona rządzącego środkową triarchią a było wspólną własnością, rezydowali w niej wszyscy triarchowie wraz z dworami i rodzinami. W 1209 roku Ravano zjednoczył jednak wyspę pod swoją władzą, ogłaszając się zarazem dominus insulae Nigropontis, to jest panem wyspy Negroponte.
Dominacja wenecka Ravano wziął udział w tak zwanej rewolcie lombardzkiej, skierowanej przeciwko władzy cesarza łacińskiego, Henryka z FlandriiMiller William, The Latins in the Levant, a History of Frankish Greece (1204–1566), E.P. Dutton and Company, 1908, s.73. Siły cesarskie szybko uzyskały przewagę nad buntownikami i Ravano był zmuszony szukać silnego sojusznika. W 1209 roku zawarł sojusz z Wenecją, która udzieliła mu swoich gwarancji i poparcia w zamian za uznanie zwierzchności i przywileje handloweMiller William, The Latins in the Levant, a History of Frankish Greece (1204–1566), E.P.