Zwolniony ze służby w stopniu majora, osiedlił się w Poznaniu.
Tam został kierownikiem wydziału ekonomiczno-rolnego Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Ludowego, do jego zadań należało wspieranie odbudowy spółdzielczości na terenach wiejskich. Rok później został sekretarzem wojewódzkiego oddziału Związku Samopomocy Chłopskiej, jednocześnie pełniąc funkcję społecznego wiceprezesa lokalnych struktur Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (w skład którego w 1949 weszło SL). W połowie 1953 lokalni działacze ZSL zgłosili jego kandydaturę na stanowisko wiceprzewodniczącego poznańskiej Wojewódzkiej Rady Narodowej. Na stanowisku tym pracował przez osiem kolejnych lat.
W 1957 został posłem na Sejm PRL z ramienia ZSL. W II i III kadencji pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego Przez kolejne dwie kadencje był przewodniczącym podkomisji odpowiedzialnej za rolnictwo, leśnictwo i przemysł spożywczy działającej w ramach Komisji Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów.