Jako emerytowany oficer w 1928 zamieszkiwał we Lwowie. W 1934 jako kapitan przeniesiony w stan spoczynku był przydzielony do kadry zapasowej 6 Szpitala Okręgowego w grupie oficerów administracji sanitarnych i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kamionka Strumiłowa.
Osiadł w Radziechowie. Tam był przewodniczącym powiatowej sekcji Związku Inwalidów Wojennych RP, a w 1935 wybrany prezesem zarządu głównego ZIWRP. Ponadto w Radziechowie kierował Kółka Rolniczego, założycielem Powiatowego Związku Osadników. Sprawował mandat radnego miasta przez dwie kadencje. Od 1936 mieszkał ponownie we Lwowie. Działał w Towarzystwie Opieki nad Niewidomymi. Władał kilkoma językami obcymi, w tym językiem esperanto. Działał polskim i w międzynarodowym ruchu niewidomych, w tym w Międzynarodowej Federacji Związków Samopomocowych Niewidomych (Universala Asocio de Blindul Organizajoj), której został wiceprezesem w 1934, a w 1936 prezesem. Ponadto był działaczem polskiego Międzynarodowego Ruchu Esperantystów.