Po wybuchu II wojny światowej, agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 i nastaniu okupacji sowieckiej był nauczycielem języka rosyjskiego. Po nastaniu okupacji niemieckiej w połowie 1941 działał w tajnym nauczaniu. Po zakończeniu wojny i w toku przymusowych wysiedleń ludności polskiej z Kresów Wschodnich opuścił Lwów, po czym osiadł w Krakowie.
W okresie Polski Ludowej kontynuował działalność na rzecz niewidomych. Kierował delegaturą Związku Ociemniałych Żołnierzy w Krakowie, był organizatorem produkcji szczotkarskiej w ramach Spółdzielni Inwalidów „Robotnik” na Stradomiu (późniejsza Krakowska Spółdzielnia Niewidomych), od 1948 do 1951 był prezesem Oddziału Związku Pracowników Niewidomych w Krakowie. Pracował w ramach pomocy naukowej repetytorium Zakładu Matematyki Akademii Górniczo-Hutniczej, w dziale zagranicznym Polskiego Związku Niewidomych, w którym pełnił później funkcję sekretarza przez dwie kadencje. Z jego idei powstała Szkoła Muzyczna dla Dzieci Niewidomych przy ulicy Józefińskiej (późniejszy Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie przy ul. Tynieckiej 6) i Ośrodek Szkolenia Masażystów w Krakowie. Założył także czasopisma-kwartalniki „Niewidomy Masażysta” (1957) i „Pola Stelo” (1959), których był redaktorem naczelnym. Był autorem przekładu książki pt.