W 1984 r. ogłosił odkrycie nieznanych rękopisów Nokturnów op. 48 oraz Poloneza-Fantazji As-dur op. 61.
Recepcja Marceli Antoni Szulc zrecenzował op. 48 na łamach poznańskiego „Tygodnika Literackeigo” w numerze z 7 marca 1842 r., określając tonację Nokturnu op. 48 nr 1 jako g-moll.
W recenzji op. 48, która ukazała się 17 kwietnia w „” pisał, że strona fizyczna podporządkowana jest tu stronie duchowej. Muzyka p. Chopina wymaga ze strony wykonawcy jeżeli nie duszy, to przynajmniej wyobraźni i tej naiwnej finezji, bliskiej krewnej ducha
Cezar Cui podczas wykładów z literatury fortepianowej prowadzonych w latach 1888–1889 w Konserwatorium Petersburskim przez Antona Rubinsteina zanotował przy op. 48, że pan Rubinstein zagrał je bez komentarzy, dodając, jedynie, że oba są bardzo «ważne».
pisał, że dwa nokturny nie należą do najznakomitszych wśród swych gatunkowych towarzyszy. A przecież nie można ich zlekceważyć.
W 1925 r. Erik Brewerton na łamach „” określił Nokturn c-moll jako prawdziwy test muzycznych możliwości, który nasz bohater znowu obleje.
André Gide zanotował w swoim dzienniku pod datą 8 stycznia 1939 r.: [...] mistrzowskie ujarzmienie materii, nigdzie nie wyróżnia się tak jak w wielkim Nokturnie c-moll. Nie ma nic prostszego niż kompozycja tego cudownego utworu [...].