Adam Zwoliński (ur. ok. 1762 w Sieradzu, zm. 7 października 1846 w Warszawie) – prawnik, sędzia i notariusz, działacz mieszczański z okresu Sejmu Wielkiego, obywatel miast Sieradza i Warszawy.
Pochodził z zamożnej rodziny mieszczańskiej, był synem Andrzeja i Marianny z Cytackich, szwagier Kajetana Dominika Kalinowskiego. Wraz z ojcem był najbogatszym obywatelem Sieradza w końcu XVIII w. Edukację prawniczą odbył w Warszawie, po czym, wspierając swojego ojca na polu lokalnej działalności politycznej, pełnił funkcję landwójta i wójta sieradzkiego (przedtem to stanowisko zajmował jego ojciec), a w 1791 r. został sędzią i zaraz potem prezesem wydziału sieradzkiego w Sądzie Apelacyjnym dla 16 miast wolnych, powstałym na mocy ustawodawstwa Sejmu Wielkiego. W tym samym roku, w odpowiedzi na uniwersał Hugona Kołłątaja z 16 sierpnia, wybrano go na specjalnego plenipotenta (jednego z dwóch) dla zebrania i złożenia wszystkich przywilejów miasta Sieradza w Sądzie Asesorskim Koronnym w Warszawie. Na stanowisku prezesa wydziału sieradzkiego pozostawał do momentu przejęcia władzy w Rzeczypospolitej przez konfederację targowicką w 1792 r. Po włączeniu Sieradza do Prus, Zwoliński przyjął (tak jak wielu Polaków w tym czasie) urząd w administracji powiatowej. W 1807 r.