Inni mieszczanie mogli warzyć piwo w ilości czterech „Bier” na potrzeby własnej rodziny.
Złoty okres karczmarstwa W XVI wieku powstała dla karczmarzy konkurencja w postaci produkcji komunalnej. Cechy starały zapewnić sobie wyłączność na produkcję piwa jęczmiennego. W tym samym czasie na znaczeniu tracili słodownicy. W 1585 roku za zgodą Rady Miasta Korporacja Karczmarzy zakupiła zakład słodowniczy Weisse Rose przy ul. Menniczej 12, a w kolejnych latach słodownie: Przednią przy ul. Ruskiej 46, Tylną koło kościoła św. Barbary oraz Narożną przy Słodowej 24. Po 1500 roku Piwo Świdnickie było wypierane przez miejscowy trunek Der Breslauer Schöps (Wrocławski Baran). Piwo było produkowane w dwóch odmianach Weißer Schöps (Biały Baran) i Schwarzer Schöps (Czarny Baran). Obie marki przez szereg kolejnych lat rywalizowały ze sobą. Ich rywalizacja miała nierzadko bardzo poważne konsekwencje, a w walkę wtrącali się nawet monarchowie. Cesarz Maciej w dokumencie z 8 stycznia 1616 roku żądał od rady Miasta Wrocławia udowodnienia praw do warzenia piwa i zakazał produkcji Białego Barana. Trunek zaczęto ponownie warzyć podczas wojny trzydziestoletniej.