Wojna latyńska (340–338 p.n.e.; także wojna z Latynami, ) – konflikt między republiką rzymską a tzw. Związkiem Latyńskim o panowanie nad środkowym Półwyspem Apenińskim. Wojna wybuchła ledwie rok po zakończeniu I wojny samnickiej, a jej przyczyną były obawy miast-państw środkowej Italii przed rosnącą potęgą Rzymu. Po stronie Rzymu wystąpili jego niedawni wrogowie, Samnici, natomiast w skład sił Związku Latyńskiego weszli m.in. niedawni sojusznicy republiki rzymskiej: Latynowie, Kampanowie, Wolskowie, Sydycynowie i Aurunkowie.
Jak twierdzi Liwiusz, w bitwach u stóp Wezuwiusza, pod Trifanum i pod Antium wojska rzymskie pokonały siły Związku Latyńskiego, a wkrótce potem podbiły całe Lacjum, Kampanię i ziemie Wolsków. W efekcie wojny Związek Latyński przestał istnieć, a ziemie jego członków dostały się w sferę wpływów Rzymu lub zostały przez to państwo bezpośrednio anektowane. By uśmierzyć ewentualne bunty, Rzymianie przyznali pokonanym ograniczone prawa obywatelskie, tzw. ius latinum.
Większość informacji o konflikcie jakie dotrwały do współczesności pochodzi od autorów starożytnych, w szczególności z Ab Urbe condita Liwiusza.