Współcześni historycy są zgodni, że do konfliktu takiego faktycznie doszło, jednak podawane przez starożytnych szczegóły dotyczące przyczyn jego zaistnienia uznają za mieszaninę fikcji i faktów.

Źródła historyczne Najbardziej wszechstronnym i obszernym źródłem na temat wojny latyńskiej jest rzymski historyk Tytus Liwiusz (59 p.n.e. – 17 n.e.), który opowiada o wojnie w VIII księdze swej historii Rzymu, Ab Urbe condita libri CXLII. Zachowały się również dwa źródła fragmentaryczne. Pierwszym z nich jest fragment ze Starożytności rzymskich Dionizego z Halikarnasu (ok. 60 p.n.e. – po 7 p.n.e.), greckiego historyka i retora współczesnego Liwiuszowi. Drugim jest wykonane w XII wieku przez bizantyjskiego kronikarza Jana Zonarasa streszczenie Historii rzymskiej Kasjusza Diona (150–235). Poza nimi dostępne są również źródła późniejsze, na przykład Epitoma dziejów rzymskich Florusa, jednak są one współcześnie uznawane za wtórne wobec dzieła Liwiusza. mały|Najpełniejszy opis wojny przedstawił rzymski historyk Tytus Liwiusz. Rzeźba Andrea Riccio z końca XV wieku Wiarygodność źródeł antycznych w odniesieniu do pierwszych wieków istnienia republiki rzymskiej jest jednak ograniczona, a współcześni historycy traktują przekazy dotyczące wojny latyńskiej za mieszaninę faktów i fikcji.