Lityński pracował wówczas w Instytucie Matematyki Politechniki Warszawskiej, gdzie zastały go wydarzenia 1968 roku. Na ich fali wyjechał do Kalifornii, a po inwazji sowieckiej na Czechosłowację, postanowił nie wracać do kraju. Z uwagi na dobrą znajomość języka francuskiego wyjechał do Kanady (koniec 1968), gdzie uzyskał kontrakt na Uniwersytecie Laval. W 1969 otrzymał propozycję przejścia do nowego Université du Québec w Trois-Rivières. Wykładał tam klimatologię, meteorologię oraz geografię regionalną Europy aż do przejścia na emeryturę w 1993.

Prowadził regularne badania północnych rejonów Kanady, m.in. bezludnej Sliver Island (1970). W tym samym okresie zwracał uwagę na zmiany klimatyczne na Ziemi. Wyjeżdżał też do różnych krajów w ramach badań WMO, m.in. na Madagaskar (1975-1976) i do Gabonu (1979). Rok przebywał we Francji. W 1974 powtórnie ożenił się, a w 1977 urodziła mu się z tego związku córka. W latach 1985–1986 prowadził badania naukowe na Polinezji i na Nowej Kaledonii. W 1984 WMO opublikowała klasyfikację klimatów świata Lityńskiego, szeroko stosowaną w wielu kraja, a w Polsce bardzo słabo znaną.