1 stycznia 1929 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 i 2. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. Z dniem 30 czerwca 1935 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu na stanowisko szefa sanitarnego. Od maja 1938 do września 1939 był szefem sanitarnym Korpusu Ochrony Pogranicza.
Pod koniec 1930 sprawował opiekę lekarską nad chorym prezydentem Lwowa Janem Brzozowskim. W 1937 był członkiem wydziału honorowego klubu LKS Pogoń Lwów. Do 1939 był członkiem Lwowskiej Izby Lekarskiej; w tym roku zamieszkiwał przy ulicy Kadeckiej 7 we Lwowie.
Podczas okupacji niemieckiej został oficerem Armii Krajowej. W trakcie powstania warszawskiego w 1944 służył w Sanitariacie Okręgu „Warszawa” AK „Bakcyl”, Grupie „Północ”, Szpitalu św. Jana Bożego przy ul. Bonifraterskiej 12, w Centralnym Szpitalu Chirurgicznym nr 1 przy ul. Długiej 7 zlokalizowanym w Pałacu Raczyńskich. Był lekarzem chirurgiem. Po upadku powstania pracował do końca wojny w ambulatorium PCK w Grodzisku Mazowieckim. Następnie przeprowadził się do Radomia. Latem 1945 został przeniesiony do rezerwy.