Eugeniusz Marcin Ślepecki (ur. 11 grudnia 1898 we Lwowie, zm. 19 kwietnia 1969 w Wolverhampton) – major piechoty Wojska Polskiego, przez władze emigracyjne w 1968 mianowany podpułkownikiem.
Życiorys Urodził się 11 grudnia 1898 we Lwowie. Był synem Jana. Po wybuchu I wojny światowej jako uczeń w wieku kilkunastu lat wstąpił do Legionów Polskich i służył w 4 pułku piechoty w szeregach III Brygady. U kresu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego i brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany na stopień porucznika piechoty w korpusie oficerów zawodowych sanitarnych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem 51 pułku piechoty w garnizonie Brzeżany. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932. W 1932 był oficerem w Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. Z dniem 8 czerwca 1933 został przeniesiony z DOK VI do 19 pułku piechoty we Lwowie na stanowisko dowódcy batalionu.