W 1939 był II zastępcą dowódcy 26 Pułku Piechoty w Gródku Jagiellońskim.

Od 1937 do 1938 sprawował stanowisko prezesa zarządu klubu sportowego LKS Pogoń Lwów, w tym jego sekcji piłki nożnej.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 podczas kampanii wrześniowej był dowódcą batalionu marszowego 26 pułku piechoty oraz uczestniczył w obronie Lwowa jako dowódca wschodniego odcinka obrony. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów i wywieziony do ZSRR. Był więziony w łagrach. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, po czym wstąpił do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa. Został pierwszym dowódcą 6 dywizyjnego batalionu strzeleckiego „Dzieci Lwowskich”, 15 kwietnia 1942 przemianowanego na 6 dywizjon rozpoznawczy „Dzieci Lwowskich”. Stanowisko pełnił do 8 października 1942. W 1968 roku został awansowany na podpułkownika.

Zmarł 19 kwietnia 1969 w Wolverhampton w Wielkiej Brytanii.

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (24 października 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz.