W tym okresie można wyróżnić dwa typy ruchów kobiecych, organizacje autonomiczne, niezależne od rządu oraz organizacje przyrządowe. Niezależne ruchy feministyczne wywodziły się wprost z tajwańskiego społeczeństwa, działały bardzo aktywnie na rzecz praw kobiet i nie były pod bezpośrednim zwierzchnictwem władz. Organizacje stowarzyszone z władzami kolonialnymi były bardziej pasywne i w swojej działalności nie wykraczały poza ramy nakreślone przez administrację. Na początku lat 20. wywiązała się współpraca między tajwańskimi lekarzami a japońską administracją kolonialną dążąca do zniesienia zwyczaju krępowania stóp u kobiet. Rząd zachęcał rodziców do zaprzestania tych praktyk, co ułatwiało dostęp do edukacji dla dziewcząt, a w dalszej kolejności znalezieniem pracy. W tym czasie wiele osób spośród tajwańskiej młodzieży wyjeżdżało na studia do Japonii. Stamtąd przywozili do kraju nowe idee feminizmu liberalnego i na tej podstawie budowali swoje ruchy.