Lata 30. XX w. W 1931 roku nastąpiła inwazja japońska na Mandżurię, a wraz z nią nasilenie nastrojów militarystycznych w Japonii i w koloniach. W tej atmosferze politycznej, niezależne ruchy kobiece nie miały szans przetrwania i w konsekwencji przestały działać. W czasie działań wojennych od lat 30. do porażki w II wojnie światowej, rządy japońskie na Tajwanie przybrały bardziej autorytarny wymiar. W tym czasie jedynie przyrządowe organizacje kobiece mogły kontynuować swoją aktywność. Ich działalność skupiała się wokół mobilizowania do wsparcia wojennych wysiłków armii japońskiej, jak również asymilacji tajwańskich kobiet do społeczeństwa japońskiego.
Po roku 1945 Po porażce Japonii w II wojnie światowej, Tajwan przeszedł pod władzę Republiki Chińskiej pod rządami Kuomintangu. Rok później, w 1946, powstała stowarzyszona z partią organizacja na rzecz walki o prawa kobiet „Taiwansheng funühui” („Taiwan Provincial Women’s Association”). W związku z tym większość działaczy feministycznych oraz osób związanych z tą ideologią współpracowała z władzami. Zwłaszcza po roku 1947, kiedy miał miejsce incydent 28 lutego, tajwańscy komentatorzy życia politycznego nie wychodzili poza oficjalnie obowiązującą linię partyjną.