Piotr Polak herbu Strzemię (ur. ok. 1400, zm. 1442) – rycerz polski, husyta, starosta podolski, podkomorzy krakowski.
Życiorys Urodził się w polskiej rodzinie rycerskiej, prawdopodobnie herbu Strzemię, wywodził się z Lichwina w ziemi bieckiej. W latach 20. XV wieku przybył do Czech jako jeden z żołnierzy najemnych Zygmunta Korybutowicza. W 1428 był członkiem wyprawy taborytów na Śląsk. W marcu 1428 został dowódcą zamku Homole koło Kłodzka, następnie Niemczy, która pod jego wpływem stała się centrum ruchu husyckiego na Śląsku – totam regionem sibi fecit tributariam. W tym czasie zyskał przydomek Polak i sławę jednego z najlepszych dowódców husyckich. W maju 1433 pod Sobótką został wzięty do niewoli przez wojska wrocławskie, był więziony do grudnia 1434. Po uwolnieniu osiadł w Wielkopolsce. W 1434 dzięki wpływom na dworze królewskim i protekcji wojewody poznańskiego Sędziwoja Ostroroga otrzymał intratne starostwa drahimskie, wałeckie oraz śremskie, a w 1435 został tenutariuszem królewskiego Rogoźna. Z Drahimia i Wałcza prowadził wyprawy zbrojne do Brandenburgii, łupił też ziemie zakonu krzyżackiego.