Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie mianowany dowódcą I batalionu 32 pułku piechoty w Modlinie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził I batalionem 32 pułku piechoty, walcząc w rejonie Ciechanowa, później w składzie załogi Twierdzy Modlin. Po kapitulacji twierdzy 29 września 1939 roku dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Działdowie. W październiku 1939 roku został zwolniony.
Od marca 1940 roku był czynny w konspiracji ZWZ na terenie Krakowa, pełniąc do kwietnia 1941 roku funkcję zastępcy komendanta Obwodu Kraków-Miasto. W lipcu 1941 roku skierowany do Inspektoratu Rejonowego ZWZ Puławy. W listopadzie 1941 roku przeniesiony do Okręgu ZWZ/AK Lublin na stanowisko inspektora okręgowego Wojskowej Służby Ochrony Powstania. 11 listopada 1943 roku awansowany do stopnia podpułkownika służby stałej piechoty. W lutym 1944 roku został Komendantem Inspektoratu Rejonowego Lublin AK. Organizował dywersję i oddziały partyzanckie. Kierował przygotowaniami do Akcji „Burza”, w lipcu 1944 roku dowodził odtworzonym 8 pułkiem piechoty Legionów AK.