W ciągu długich lat pracy nad dwustronnymi reliefami Bogdanowicz używał niekiedy prócz bieli, także szarości czy bieli złamanej ugrem. Kilkakroć eksperymentował także z czernią i czerwienią, i to w dwóch różnych odcieniach. Reliefy dwustronne artysty – i te, które pomyślane zostały jako zawieszone w przestrzeni, i te, które ustawione szeregowo na podłodze tworzyły zmienne układy rytmu – niosły wszystkie konsekwencje geometryczno-konstruktywistycznych dążeń twórcy. Mogły wrosnąć w architekturę, stać się elementami pejzażu, spełniać zadania funkcjonalne we wnętrzach. Przy nikłym w naszym kraju wykorzystaniu myśli plastycznej w kształtowaniu otoczenia człowieka pozostały wszakże, jak wiele zamysłów innych artystów – tylko obiektami muzealnymi.
Od 1973 Bogdanowicz podjął cykl obrazów, w których operuje tylko bielą i szarością. Są to swego rodzaju rysunki tworzone za pomocą sznurka przyklejanego do powierzchni płótna. Ten reliefowy rysunek nie ma charakteru geometrycznego. Nie jest też naśladowczy wobec rzeczywistości.