Buduje wizje, w których można dostrzegać lirykę kreski, płynnością duktu nawiązującego do secesyjnych ornamentów, ale też można w nich szukać skojarzeń z pejzażami miast, z rytmami twórców przyrody czy twórców wyobraźni.

Po lata osiemdziesiąte Bogdanowicz kontynuuje obydwa nurty swojej oszczędnej, spokojnej, niemal ascetycznej sztuki. Wspomagają się one wzajem i uzupełniają. Należą do tego typu twórczości, który jest wyrazem dążenia człowieka do ładu, równowagi, twórczego konstruowania świata.

Wystawy indywidualne i zbiorowe 1947 – Wystawa Obrazów i Grafiki Wybrzeża i Ziem Odzyskanych, Szczecin, III Ogólnopolski Salon Malarstwa, Rzeźby i Grafiki, Poznań 1948 – Wystawa indywidualna, Słupsk 1949 – Wystawa indywidualna, Ustka 1950 – I Ogólnopolska Wystawa Plastyki, Warszawa 1952 – VIII Wystawa Zimowa, Radom 1953 – Wystawa indywidualna w Słupsku, w Ustce 1959 – Wystawa Plastyki Ziem Nadodrzańskich w „Zachęcie”, Warszawa 1964 – Wystawa poplenerowa „Osieki I-II”, Galeria „Krzywe Koło”, Warszawa 1965 – Wystawa indywidualna, Słupsk 1967 – Wystawa „11 polskich malarzy”, Pardubice 1968 – Wystawa Środowiska Plastyków Okręgu Koszalińskiego, Gladsaxe (Dania) 1970 – Wystawa indywidualna, Koszalin 1971 – Wystawa Okręgu Koszalińskiego, Gladsaxe (Dania) 1972 – Wystawa poplenerowa Sympozjum Form Przestrzennych w Ustce,