Szczerki – dawna, tradycyjna nazwa gleb o uziarnieniu piasków gliniastych.

Są to gleby piaskowe zawierające więcej próchnicy i cząstek spławialnych (czyli frakcji ilastej <0,02 mm średnicy, dawniej określanych również jako „cząstki szlamowe”) niż piaski luźne. W przeciwieństwie do piasków są w stanie „przyjąć kulturę rolną” oraz charakteryzują się słabą strukturą gleby (zdolnością do tworzenia gruzełkowatych agregatów glebowych). Są to gleby lekkie, łatwe do uprawy, o szaropopielatej barwie (pochodzącej od próchnicy).

Szczerki generalnie dzieli się na szczerki lekkie i szczerki mocne, lecz różni gleboznawcy nieco inaczej je charakteryzowali. Sławomir Miklaszewski z Politechniki Warszawskiej szczerkami lekkimi nazywał piaski całkowite (gleby wytworzone na całej swej głębokości z piasku), które miały lepsze właściwości rolnicze niż piaski. Szczerkami mocnymi zaś nazywał piaski naglinowe, tzn. gleby niecałkowite, gdzie ok. 20–40 centymetrowa warstwa piasku gliniastego leżała na glinie.