Miklaszewski nie uważał szczerków za osobny typ gleby, lecz umieścił je w swoim zarysie klasyfikacji prowizorycznej gleb Polski w obrębie gleb krzemianowych: grupy piasków: gleb piaskowych. Tadeusz Mieczyński z Instytutu w Puławach szczerki rozumiał jako gatunek gleby (w dzisiejszym rozumieniu), który odpowiadał glebom o uziarnieniu piasków gliniastych i dzielił na lekkie, średnie i mocne w zależności od procentowej zawartości „cząstek szlamowych” (<0,02 mm). Według niego szczerki lekkie zawierały 8–15% „cząstek szlamowych” i posiadały pewną ilość słabych, drobnych agregatów gruzełkowych. Szczerki średnie zawierały 15–20% „cząstek szlamowych” i po zaoraniu widać było na nich skibę o wygładzonej powierzchni. Szczerki mocne zawierały 20–25% „cząstek szlamowych” i zawierały już znaczną ilość agregatów o średniej trwałości.

Szczerki są to gleby bez wyraźnego wpływu procesów glebotwórczych (poza tworzącym poziom próchniczny procesem inicjalnym) w całej swojej głębokości.