nie udało się odnaleźć jego grobu.
Jako jedyny chłopiec był w rodzinie bardzo rozpieszczany a starsze siostry bardzo mu pomagały, ale aby żyć musiał pracować. Pracował z siostrami przy wywożeniu nieczystości. To była jedna z najgorszych, bardzo ciężka praca, ale dość dobrze opłacana. Pracowała z nimi nawet dziesięcioletnia Esterka, którą udało się ocalić przed wywiezieniem do obozu podczas tak zwanej wielkiej szpery, gdy Niemcy kazali wywieźć z getta wszystkie dzieci mające mniej niż 10 lat (w dniach 5–12 września 1942 z łódzkiego getta wywieziono i zamordowano 15 681 „osób nienadających się do pracy”, czyli dzieci do 10 roku życia, starców, osoby chore; na miejscu zamordowano około 600 osób).
Przez cały czas działania getta z głodu i chorób zmarło ok. 44 000 więźniów getta. Byli oni chowani na położonym w obszarze getta cmentarzu żydowskim przy ul. Brackiej. Mogiły nie miały nagrobków, a całą tę część cmentarza nazwano „polem gettowym”.
W 1943 przenieśli się do innego mieszkania, kilka domów dalej na tej samej ulicy, pod numer 84. Pracowali aż do likwidacji getta.