W 1279 lub 1280 roku Licario powrócił na Eubeę. Zebrał swoje siły w Orei i na ich czele ruszył na Chalkis. W skład jego wojsk wchodziło wówczas wielu najemników z Katalonii (jest to pierwszy raz kiedy źródła wspominają o Katalończykach w Grecji) oraz stronnicy Manfreda Sycylijskiego, którzy po jego klęsce i śmieci zbiegli na Wschód, nie chcąc podporządkować się władzy Karola AndegaweńskiegoGeanakoplos 1959, s. 296; Setton 1976, ss. 426–427.. Triarcha Giberto II i książę Aten, Jan I de la Roche przebywali wówczas w mieście i zdecydowali się na wydanie bitwy wojskom Licario. Wrogie armie spotkały się nieopodal wsi Vatonda, leżącej na północny wschód od Negroponte. Walki zakończyły się druzgocącą porażką łacinników. Jan de la Roche dostał się do niewoli a Giberto zginął (według relacji Sanudo) lub również odstał się do niewoli (według innych źródeł). Jeńcy zostali wysłani do Konstantynopola gdzie stanęli przed cesarzem. Kiedy już wydawało się, że Chalkis znajduje się na łasce Licario, miasto zostało uratowane przez siły Jakuba de la Roche, barona Argos i Nauplionu. Energiczny de la Roche zawarł sojusz z Rossim, weneckim baliwem Negroponte. Wobec zaciętego oporu obrońców i ryzyka ataku ze strony Jana I Angelosa, Licario wycofał sięSetton 1976, s. 427;