Geanakoplos 1959, ss. 296–297.. Kontrolował całą wyspę, z wyjątkiem stolicy, Chalkis. Jego siedzibą była więc twierdza w Fillia. Bardzo często wyruszał na czele floty bizantyjskiej na kampanie skierowane przeciwko korsarzom lub łacińskim baronom. W toku tych kampanii udało mu się jeszcze zdobyć wyspy Sifnos i Serifos, poza tym jego flota nękała łacińskie posiadłości na PeloponezieFine 1994, ss. 190–191; Setton 1976, ss. 427–428.. W 1280 roku źródła po raz ostatni wspominają o Licario. Prawdopodobnie zamieszkał w Konstantynopolu gdzie wkrótce potem zmarłFine 1994, s. 191; Setton 1976, s. 428; Geanakoplos 1959, ss. 298–299..
Zdobyte przez niego tereny nie pozostały pod władzą bizantyjską zbyt długo. Cesarstwo zaczęło tracić je stopniowo zaraz po śmierci Licario na rzecz Wenecji i łacińskich baronów. W 1296 roku łacinnikom udało się odzyskać całą EubeęFine 1994, ss. 243–244; Nicol 1993, ss. 59–60.. Niezależnie jednak od trwałości nabytków terytorialnych, Licario odegrał znaczną rolę w historii Bizancjum.