Zwrócili też uwagę, że jeziora eutroficzne i oligotroficzne różnią się od siebie pod względem sekwencji zmian zespołów planktonu.

Etapy sukcesji według modelu PEG Model PEG wyróżnia następujące etapy w sukcesji organizmów planktonowych w pelagialu jezior: Wraz ze zbliżaniem się końca zimy zwiększona dostępność biogenów i światła w pelagialu pozwala na nielimitowany rozwój fitoplanktonu. Następuje zakwit małych glonów, takich jak kryptofity (Cryptophyceae) i okrzemki (Diatomophyceae). Na tych rozwijających się glonach żerują przedstawiciele różnych gatunków roślinożernego zooplanktonu, które wylęgają się z form przetrwalnych, w postaci których przetrwały zimę. Dzięki obfitości glonów osobniki roślinożernego zooplanktonu cechuje duża płodność, i w konsekwencji osiągają one duże zagęszczenia. W pierwszej kolejności zwiększają się liczebności populacji tych gatunków roślinożerców planktonowych, które mają krótkie czasy generacji (pokoleń), w dalszej kolejności populacji o wolniejszym tempie wzrostu. Wzrost liczebności populacji planktonowych roślinożerców ma charakter wykładniczy, aż ich zagęszczenie osiąga taki poziom, że spasają fitoplankton szybciej, niż ten jest w stanie się rozmnażać. W rezultacie nasilonej presji roślinożerców planktonowych biomasa fitoplanktonu ulega redukcji w krótkim czasie do bardzo niskiego