poziomu: następuje „faza czystej wody”. Wskutek żerowania na fitoplanktonie biogeny ulegają ponownemu uwolnieniu do wody. W konsekwencji załamania biomasy fitoplanktonu dochodzi do limitacji pokarmowej roślinożernego zooplanktonu: maleje rozrodczość, zagęszczenie i biomasa populacji zooplanktonu. Drapieżnictwo ryb (wylęgającego się wiosną narybku, dla którego zooplankton jest podstawowym pokarmem) powoduje przyspieszenie spadku zagęszczenia zooplanktonu. Towarzyszy temu zmiana struktury gatunkowej i zmniejszenie średnich wymiarów ciała u pozostałych w pelagialu przedstawicieli zooplanktonu. W warunkach osłabionej presji ze strony roślinożerców planktonowych i nielimitującej podaży biogenów następuje latem odbudowa biomasy fitoplanktonu. Letni zespół fitoplanktonu jest bardziej zróżnicowany pod względem gatunkowym i funkcjonalnym niż wiosenny. Początkowo dominują w nim kryptofity i, zasadniczo niedostępne dla planktonowych roślinożerców, kolonijne zielenice, które wyczerpują pulę dostępnej frakcji fosforu (SRP – soluble reactive phosphorus). Od tego momentu rozwój fitoplanktonu jest już limitowany przez dostępność biogenów, w związku z czym nie dochodzi do masowego rozwoju tej frakcji fitoplanktonu, która jest zjadana przez zooplankton, będący w tym czasie pod kontrolą drapieżników. Konkurencja o fosfor prowadzi do