Badacze zauważyli, że w większości, roślinożerny zooplankton (zarówno formy małe jak i duże) odżywia się poprzez filtrację mikroskopijnych cząstek pokarmu zawieszonych w wodzie. Założyli w związku z tym, że osobniki o mniejszych wymiarach ciała będą mniej efektywne w pozyskiwaniu pokarmu – odfiltrowywaniu cząstek sestonu z wody, niż duże osobniki, ponieważ powierzchnia ich aparatu filtracyjnego jest proporcjonalnie mniejsza (powierzchnia aparatu filtracyjnego rośnie z kwadratem wymiarów liniowych ciała). Przypuszczali także, że do przewagi większych osobników przyczynia się to, że dzięki relatywnie mniejszym nakładom metabolicznym, więcej energii pozyskanej w asymilacji pokarmu może być przeznaczone na produkcję potomstwa. Dodatkowo uważali, że dla większych osobników mogą być dostępne większe cząstki niż dla małych.