Hipoteza Brooks i Dodson uznali, że obserwowany w warunkach naturalnych skład zooplanktonu będzie wynikiem działania konkurencji i drapieżnictwa, ponieważ: ) przedstawiciele zooplanktonowych roślinożernych filtratorów konkurują o pokarm ) osobniki większe są skuteczniejsze od małych w odfiltrowywaniu cząstek pokarmu ) w sytuacji, gdy presja ze strony ryb planktonożernych jest mała (lub jej brak), zooplankton jest zdominowany przez duże osobniki (gatunki) zooplanktonu ) w warunkach silnej presji ryb planktonożernych duże formy zooplanktonu ulegają eliminacji przez ryby, i w rezultacie w zooplanktonie dominują małe osobniki (gatunki) ) przy umiarkowanej presji ze strony ryb planktonożernych istnieje możliwość koegzystencji gatunków zooplanktonu o dużych i małych rozmiarach ciała. Będzie to wynikać z tego, że duże osobniki są bardziej narażone na upolowanie przez ryby niż małe, w związku z tym liczebność ich populacji będzie utrzymywane na poziomie na tyle niskim, by nie wyeksploatowały zasobów pokarmowych w stopniu uniemożliwiającym egzystencję gatunków zooplanktonu o małych rozmiarach ciała.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Hipoteza size-efficiency · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.