Oznacza to, że wskutek żerowania dużych wioślarek koncentracja pokarmu w środowisku może ulec redukcji do takiego poziomu, że osobniki gatunków o małych wymiarach umrą z głodu. Duże organizmy zooplanktonowe okazały się też być bardziej wytrzymałe na głodowanie niż małe – co oznacza, że w warunkach niedoboru pokarmu lub fluktuacji jego ilości będą miały konkurencyjna przewagę nad mniejszymi od nich. Przewidywania dotyczące wybiórczości pokarmowej ryb zostały potwierdzone przez podobne badania w innych jeziorach i w badaniach porównawczych składu zooplanktonu i treści przewodów pokarmowych ryb oraz mechanizmów żerowania ryb planktonożernych - są podstawą teorii optymalnego żerowania.
thumb|Larwy wodzienia są groźnymi drapieżnikami zooplanktonowymi. Presja z ich strony powoduje, że w populacjach planktonowych ofiar obserwowane jest zwiększanie wymiarów ciała thumb|W obecności kolonijnych cyjanobakterii, takich jak te należące do rodzaju Cylindrospermum, małe wioślarki zyskują przewagę konkurencyjną nad dużymi wioślarkami, ponieważ są mniej wrażliwe na zatykanie aparatów filtracyjnych przez filamenty cyjanobakterii Nie zawsze jednak rzeczywistość okazała się być tak prosta, jak wynikałoby to z przewidywań hipotezy SEH.