Testowanie hipotezy Hipoteza postawiona przez Brooksa i Dodsona generuje wiele przewidywań, które można zweryfikować czy to w warunkach eksperymentalnych, czy też w badaniach terenowych. Udało się stwierdzić, że duże zwierzęta – w tym planktonowi roślinożercy, nie tylko zużywają mniej energii na jednostkę masy niż małe, ale także są wydajniejsze pod względem pobierania i asymilacji pokarmu: Wielkość powierzchni filtracyjnych rzeczywiście zwiększa się proporcjonalnie do kwadratu długości ciała u wioślarek planktonowych, a tempo odfiltrowywania zawiesiny glonów z wody zwiększa się proporcjonalnie do sześcianu długości ciała zooplanktonowych filtratorówZarazem jednak stwierdzono, że na wydajność filtracji u wioślarek planktonowych wpływa nie tylko ich wielkość ciała, ale także wielkość i morfologia glonów w wodzie oraz średnica oczek aparatu filtracyjnego, tak że w niektórych przypadkach małe gatunki mogą być wydajniejszymi filtratorami niż duże.. Ponadto progowe koncentracje pokarmu (taka koncentracja pokarmu, powyżej której organizm jest w stanie osiągnąć dodatnie osobnicze tempo wzrostu) dla roślinożernych wioślarek planktonowych o dużej wielkości ciała okazały się być niższe, niż dla małych.