Od początku swojego istnienia nowy rząd japoński śmiało przystępował do wdrażania całego szeregu reform, co czynił w myśl programu . Głównym celem polityków Meiji było uczynienie z Japonii mocarstwa, którego filarem byłoby dobrze zorganizowane, zmodernizowane społeczeństwo. Pierwszym krokiem na drodze ku temu celowi było zlikwidowanie starych domen feudalnych – – zastępując je nowym systemem administracji centralnej. Rząd dokonał tego dwuetapowo. Wpierw w 1869 roku – w wyniku wydarzeń określanych jako , polegających na mianowaniu tych daimyō (panów feudalnych), którzy dobrowolnie podporządkowali się reformie, niedziedzicznymi gubernatorami ich dawnych ziem, przy zapewnieniu im pewnej autonomii. Taka sytuacja nie utrzymała się jednak długo, gdyż 29 sierpnia 1871 dekretem cesarskim o nazwie ostatecznie wywłaszczono wszystkich byłych daimyō, a utworzone w 1869 prefektury w pełni przeszły w ręce państwa. Dawną nomenklaturę feudalną zastąpiono mianowanymi w Tokio urzędnikami, waluty ujednolicono, a jedynym poborcą podatków stał się odtąd rząd.