Obszar ten zależy od rodzaju siedliska, w tym zalania lasu czarną (średnia 0,74 ha) bądź białą wodą (0,42 ha). Terytorium jednej grupy nie zazębia się z obszarami zajmowanymi przez jej sąsiadów.
Osobniki z tej samej grupy komunikują się ze sobą, przekazując sygnały zapachowe, głosowe, dotykowe i wizualne za pomocą pozycji ciała. Sygnały zapachowe przekazują, wykorzystując mocz bądź wydzieliny gruczołów. Sygnały głosowe zbadano w niewoli, skąd opisywano coś w rodzaju rozmów pomiędzy poszczególnymi osobnikami. Odgłos alarmowy towarzyszy pojawieniu się nie tylko drapieżnika, ale też innych małp, jak sajmiri czy kapucynka. Specyficzne sygnały wysyłają sobie osobniki przystępujące do rozrodu, które okazują podporządkowanym swe narządy płciowe, wyginając łukowato grzbiet i ogon. Stroszą zarazem sierść porastającą grzbiet i ogon, mogą też wypuścić kilka kropel moczu. Podporządkowany osobnik, widząc taki pokaz, kuca. Samica, chcąc przyciągnąć samca celem reprodukcji, także okazuje mu swoje narządy płciowe zewnętrzne. Podobne pokazy obserwowano też w towarzystwie człowieka.