Specjalne środki ostrożności zostały podjęte w celu zmniejszenia ryzyka pożaru z uwagi na wykorzystywanie podczas nagrań łatwopalnej taśmy filmowej na bazie nitrocelulozy. W związku z nimi w budynku jednocześnie mogło znajdować się nie więcej niż 18 rolek taśmy, a zapas przechowywano w furgonetce zaparkowanej w pobliżu. Sześć aparatów nagrywało ścieżki dźwiękowe poszczególnych sekcji orkiestry: wiolonczeli i kontrabasów, skrzypiec, altówki, instrumentów dętych i perkusji. Siódme urządzenie rejestrowało połączony sygnał wysyłany przez poprzednie sześć, a ósme podłączone zostało do zdalnego mikrofonu, nagrywającego wspólną scenę dźwiękową. Siódmy kanał później został wykorzystany bez zmian do zapisania ścieżki w jednokanałowym systemie sound-on-film, popularnym już wówczas w wielu kinach w USA. Z kolei ósmy kanał został wykorzystany przy tworzeniu wielokanałowych nagrań jako pierwsza próba „dźwięku przestrzennego”. mały|Na potrzeby nagrań w systemie Fantasound studio Walta Disneya zakupiło osiem oscylatorów HP200A od nowo powstałej firmy Hewlett-Packard. Studio stało się pierwszym dużym klientem firmy. W trakcie nagrywania został dodany jeszcze jeden kanał z sygnałem odniesienia, przeznaczonym do wykorzystania przez animatorów.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Fantasound · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.