Każdy mikrofon został podłączony do głównego panelu sterowniczego, w którym operator wyciszał ręcznie poszczególne mikrofony gdy dla danej grupy instrumentów partytura w danej chwili nie przewidywała żadnych zadań. Rozwiązanie to służyło redukcji szumów. Równocześnie siedzący w piwnicy technicy kontrolowali dźwięk każdego z kanałów w słuchawkach, dostosowując jego poziom oscyloskopami.

Studio Walta Disneya stało się jednym z pierwszych klientów niedawno powstałej firmy Hewlett-Packard: na potrzeby produkcji kupiło u niej osiem generatorów drgań niskiej częstotliwości HP200A, służących do kalibracji sprzętu.

W ciągu 42 dni zespół nagrał 483 tysiące stóp taśmy filmowej (prawie 150 kilometrów), którą po wywołaniu wysłano do studia Disneya w Burbank, gdzie została zmontowana ostateczna wersja ścieżki. Oryginalny dziewięciokanałowy podkład dźwiękowy zapisany na poszczególnych taśmach filmowych został przekonwertowany w dwie ścieżki czterokanałowe, które następnie zapisano na wspólnej taśmie.